’s Avonds met de trein reizen

Daar zit ik dan om tien over tien op het station. Eindbestemming: Assen. Eind tijd: 0.30u. Laten we dat me ouders maar niet vertellen. Ik vind het spannend om zo laat met de trein te gaan. Samen met nog tien reizigers sta ik te wachten. Drie roken een sigaret, er staat een meneer met een AH overlevingspakket, iemand met zijn gehele inboedel, een gitaar en iemand geniet van een Big Mac. Twee jongens hebben het over de nieuwe Call of Duty en ik. Zittend op mijn weekendtas mijn medemens te beschrijven terwijl ik luister naar Alphabeat. We gaan allemaal onze eigen weg. Ik zit voor het komende anderhalf uur in de trein. De meneer met de Big Mac stapt na tien minuten al uit. We staan een paar minuten stil op een onbekend station en we rijden verder. Het verbaasd me dat er nog zoveel mensen in de trein zitten rond dit tijdsstip. Het is niet mijn favoriete moment. Elke persoon die je te lang aankijkt of elke meneer die met rood doorbloedde ogen tegenover je gaat zitten. Je krijgt er onbewust de kriebels van. Misschien heeft die meneer wel last van ontstoken ogen en dat meisje dat eruit ziet alsof ze net uit Jersey Shore is gestapt? Misschien vindt ze je schoenen gewoon mooi. Of ze heeft een slechte dag en is het net uit met haar vriendje en kijkt ze daarom zo boos.

Ik wil niet teveel slechte dingen van mensen denken. Maar als je om kwart voor twaalf moet overstappen op Zwolle ben je blij dat je maar vijf minuten hoeft te wachten. Niemand houd ervan om zo laat rond te zwerven op het station.

Waarom vinden we dat nu eigenlijk niet leuk? De treinen rijden ’s avonds bijna altijd op tijd, in de trein is het hartstikke rustig en ik heb genoeg zit plek. Want is dat om vijf uur niet altijd een ramp?

Toch ga ik liever rond vijf uur. Ik houd van beenruimte, plek om mijn spullen kwijt te kunnen en geen huilende baby’s in de coupé, maar die man met die rood doorbloedde ogen, vette haren en dat pakje shag (?) dat opeens tevoorschijn komt. Daar ben ik geen voorstander van.

Ik breng deze reis schrijvend door. De jongens vinden Call of Duty nog steeds interessant. Ik zit hier voor het komende anderhalf uur nog wel. Ik recht mijn rug tijdens het overstappen en ik ben niet bang, maar ben dolgelukkig als ik om half één ’s nachts bij mijn lieve taxichauffeur in de auto kan stappen op weg naar huis.

Advertenties

Wat denk jij ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s