Het paardenmeisje

Het begon allemaal hier. Op een boerderij met een grasveldje. Met een heleboel andere meiden werden we verliefd op het paardenras. Hadden we op zaterdagmorgen les en leerde we de kneepjes van het paardrijden. Ik was toen acht en ik was halsoverkop verliefd.

Ik ben opgegroeid met paarden. Met vader heeft altijd paardgereden (nog steeds) net de rest van zijn familie. Thuis hadden (en hebben) we altijd sowieso één paard aan huis gehad. Toen ik acht was mocht ik ook eindelijk. Ik ging op les bij Trudy. De dame die bijna heel ons dorp heeft leren paardrijden. Op Shetlanders, die kleine boefjes. Hier leerde ik voor het eerst zitten op de rug van een pony, draven, galopperen en eraf vallen. Dat gebeurde vaak. We reden altijd buiten op het grasveldje. In de winter was een wedstrijd en in de zomer reden we vaak in de bossen. Uiteindelijk worden alle kleine meisjes groot en ook ik werd te groot voor de pony’s. Vandaag neem ik je mee door mijn paardenleven. Eentje waarvan ik hoop dat er nog lang geen einde aan zit.

Toen was daar:

Moonlight ♥

De pony waar ik echt op heb leren rijden. De ongelofelijke dondersteen waar ik ontelbaar veel van afgevallen ben, waardoor ik heel veel heb moeten trakteren.  Waar ik mee door de bossen scheurde, want er zat geen rem op. Waar ik mijn eerste hindernissen mee gesprongen heb en waar ik zo heerlijk mee kon stoeien, vechten en rijden. De pony waar ik clubkampioen springen mee werd en heel veel snoepjes voerde. Ja, Moonlight was echt mijn vriendje.

Helaas werd ik ook te groot voor deze dondersteen. Ik kreeg een nieuwe vriendin, maar ook mijn zusje en mijn neefje hebben genoten van deze meneer. De laatste twee jaar van zijn pony leven verbleef hij in een weilandje samen met zijn shetlander vriendje. Hij is uiteindelijk rond de 30 jaar geworden wat echt behoorlijk oud is voor een pony en het bleef een dikke boef tot het einde.

 

Ik kreeg een nieuwe vriendin. Met een hele mooie neus zoals je hierboven ziet. Verona was mijn nieuwe vriendinnetje. Een dame met een eigen wil en een dame waar ik onwijs aan moest wennen. Hoe boos ik op Moonlight kon worden zonder reactie, zo gevoelig was mevrouw.

Een dame die het liefst over zandpaden scheurt met snelheden van plus 20 kilometer per uur. Een dame die boos wordt als ze niet snapt wat ze moet doen, maar ook een dame die hartstikke lief en niet bang te krijgen is. De dame die niet graag in een bak loopt en niet graag springt. Daardoor heb ik al eens in een hindernis gelegen en wel eens vaker zand ging happen. Maar al vallende leer je.

 

Nu zit ik helaas niet zo vaak meer op een paardenrug als dat ik zou willen, maar gelukkig staat deze vriendin wel thuis, rijden we nog met haar voor de kar en kan ik nog fijn met haar knuffelen.

Ze heeft gezelschap van deze dame. De dame die volgend jaar een baby krijgt en dat vind ik heel erg leuk!

Verder hadden we vroeger ook deze meneer nog in onze wei lopen, maar helaas hebben we ook van Troy afscheid moeten nemen. In verband met ademhalingsproblemen kon hij niet veel meer en hebben we deze reus in laten slapen.

Dat was een kennismaking met mijn vriendjes. Het paardenmeisje in mij is nog steeds niet verdwenen en hoewel ik niet zo vaak meer plaats neem op een paardenrug mis ik het. Het gevoel van vrijheid kun je met niets vergelijken en de liefde is onvoorwaardelijk.

Ik ben en zal altijd verliefd blijven ♥

Advertenties

One thought on “Het paardenmeisje

Wat denk jij ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s